In fraai en vlot Vlaams dist de Belgische schrijver Erik Vlaminck de historie van zijn familie op. De geschiedenis van gewone en onconventionele mensen in het 20ste eeuwse Vlaanderen. Een gezelschap personen vol levenslust, maar vooral ook misère. De Tweede Wereldoorlog eist zijn tol. Er sluimeren verborgen liefdes en onkels zitten in de kroeg of in het gesticht. Climax van Langs moederzijde is het levensverhaal van Fons en Liza. Vlaminck reisde af naar Canada, waar beiden kort na de oorlog naar toe emigreerden. Hij achterhaalt de onthutsende redenen waarom zij België verlieten. De kroniek van Vlaminck’s familie toont de mens in zijn volle glorie en neergang.
Vlaminck hanteert een romanvorm met journalistieke en documentaire vertelvormen om de levens van zijn verwanten te schetsen. Langs moederzijde bestaat uit drie delen. Ze zetten elk het wedervaren van een familielid centraal en laten je tegelijkertijd kennismaken met andere bloedverwanten, die daarin een rol spelen. De hele familiekroniek van Vlaminck bestaat uit 3 boeken. Behalve Langs moederzijde, volgt hij verwanten in de aparte boeken Langs vaderzijde en Langs schrijverzijde.
Ik ben ook benieuwd naar deze twee boeken. Hoe vergaat het Vlaminck’s andere verwanten, van wie het leven tegelijkertijd een kleine geschiedenis en een karakterschets van België symboliseren? Dit zijn boeken die prettig uitstijgen boven al die stapels in de winkel vol moderne mooischrijverij. Het 20ste eeuwse bestaan op het Belgische platteland krijgt met deze van binnenuit de familie beschreven levens een trefzeker, sfeervol en beeldend gezicht.
Kunnen we nog op dezelfde voet doorleven als we alle kolen, gas en olie uit de aardbol hebben opgemaakt? Die vraag stelde David MacKay zich. Hij is hoogleraar fysiologie aan de Universiteit van Cambridge. Hij maakte een opmerkelijk boek met een onuitputtelijke en overzichtelijke stroom gegevens om erachter te komen welke energiebronnen we als alternatief kunnen gebruiken. Kun je nog autorijden zonder benzine? 
Kunnen vliegtuigen efficiënter?Wat heb je aan zonne-energie in Engeland en Noorwegen? Is kernenergie duurzaam? Zijn vrachtschepen zuiniger dan jumbojets? Is biomassa schoon? Zet huizen isoleren genoeg zoden aan de dijk? Kortom, MacKay vergeleek alle mogelijke alternatieve energiebronnen met die we nu opstoken voor verwarming, vervoer en economische productie. Zijn conclusie: investeer zoveel mogelijk in zonne-energie en kernenergie. Wind, water, getijden, golven en aardwarmte leveren net te weinig op voor een basisbehoefte aan duurzame energie.
Ga je naar Engeland voor de 1ste of de 21ste keer neem altijd een goeie reisgids mee. En stop voortaan ook Britain in je tas. Een pas verschenen jaarlijks tijdschrift in boekvorm over Groot-Brittannië. Het wil het meest eigenzinnige land van Europa belichten. Het onzichtbare van de natie een gezicht geven. Vertellen over literatuur, architectuur, mystiek, cultuur, landschap .
Ga je wandelen in Dartmoor lees de bijdrage over Michael Jacks. Hij is schrijver van de Sir Baldwin Mysteries. Detectiveverhalen die in de Middeleeuwen zijn gesitueerd. In een interview in Britain zegt hij in elk nieuw boek thema’s te gebruiken uit Dartmoor: kloosters, kerken, markten, tinmijnen. In zijn thrillers kunnen bezoekers van Devon veel plekken herkennen.
Ben je hooligan kijk dan naar het artikel over het mooiste voetbal ter wereld: het Engelse. Omdat de historie en traditie van de club worden hooggehouden. En er wordt hard, maar fair gespeeld. Ik ben geen voetballiefhebber, maar dit artikel was een eye-opener.
Hou je van bergen verdiep je dan in het verhaal over klimmen in Schotland en het Lake District. Geen Mont Blanc’s of Everest’s; de uitdaging is er niet minder om op de scherpe rotsen in regen en mist. Maar vaak ook verpletterende vergezichten.
Wie van fatale historische conflicten smult kan terecht bij het artikel over de moord op de aartsbisschop van Canterbury. Thomas Becket werd op 29 december 1170 in de kathedraal aan mootjes gehakt. Een drama onthuld. Religieuze intriges.
Elke kilometer vreet ze 10 kilo kolen. Ze rijdt maximaal 30 km per uur. Ze weegt 176 ton en is 24 meter lang. Ooit haalde ze het record van 130 km per uur; een TGV avant-la-lettre. Ze is 95 jaar oud.
Ze was eigendom van de SNCF, de 
Franse spoorwegen: stoomloc 231 K8, gebouwd in 1912.
Nu trekt deze mastodont een museumtreintje door het dal van de Trieux aan de noordkust van het Franse Bretagne. Van havenplaatsje Paimpol tot de minicitadel Portrieux.
Heen en terug 4 uur. Stapvoets over de brug die de baai van Lédano overspant. Een brug van niemand minder dan Gustav Eiffel. Gepassioneerd stoomtreinliefhebber en al tientallen jaren conducteur, maakte Daniel Le Danvic vier jaar lang foto’s van het leven rond deze trein. In zwart-wit, dat zo perfect past bij het verbeelden van vroeger leven.
Roger Martin du Gard heeft zijn boek Luitentant-kolonel de Maumort niet af kunnen maken. Hij stierf in 1958, 77 jaar oud. Hij werkte toen al jaren gestaag aan wat zijn grootste roman moest worden. De verzonnen memoires van een oude kolonel die op een landgoed in de Pêrche woont. Tot aan de dood van de echtgenote van kolonel Bertrand de Maumort beschrijft du Gard diens kindertijd, de jeugd, de schoolloopbanen, de vrienden en familieleden, ouders en leraren. Het is een boeiend relaas, dat de volwassenwording van Bertrand toont en een mooi beeld geeft van het leven van de Franse plattelandse 19e eeuwse bourgeoisie en later -in zijn studentijd- die van de Parijse gearriveerde burgers. 
Bertrand's persoonlijke belevenissen, ervaringen en overpeinzingen in zijn jonge leven en later maken het tot een boeiende egoroman. Bertrand stelt bij bijna elke belevenis en ervaring de vraag over de betekenis ervan. Hij wil als een ontdekkingsreiziger in het oerwoud van het bestaan elk blaadje omkeren. Dit leidt tot een veelgelaagde en diepzinnige tocht naar en in de volwassenheid, met onvergetelijke personages, belevenissen en affaires.
De Welwillenden is de imposante vuistdikke tweede roman van Jonathan Littell. Het boek geeft een minitieus verslag van het leven van Maximilien Aue tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Het verhaal is vanuit het ik-perspectief geschreven en begint vlak na Hitler-Duitsland's aanval op Rusland. Aue is intellectueel, klassiek geschoold en overtuigd nationaal socialist. Hij is Obersturmführer bij de SS met als opdracht het liquideren van de joden in de versveroverde gebieden. Zijn SS-Einsatzkommando opereert kort achter het front en achteréénvolgens komt Aue terecht in Zjitomir, Kiev, Charkov, de Krim (op verlof), de Kaukasus en tenslotte in Stalingrad. Daar raakt hij ernstig gewond en wordt hij per vliegtuig geëvacueerd.
Koen, onze literaire kater, krijgt voorleesles. Echt leuk vindt hij het niet. Wij wel. Want het is niet om hem te plezieren, het is nodig om de buurtpoezen enige belletristische kennis bij te brengen en in het gareel te krijgen. Koen's kameraden zijn het pad naar de bieb al een tijdje kwijt. Ze weten alleen nog maar de weg naar de hangpoesplek naast supermarkt Felix. Ze loeren daar op muizen en vogels, kikkers en ratjes. Zetten het op een likken uit gepikte flesjes slagroom. Hun zakgeld versmijten ze aan luxe brokjes Purina (vlees met vis). Laatst ging een rooie kater door het lint van een joint Smoked Salmon. En ze maken gratis ritjes met de winkelkarren. Dit alles betreuren wij als poezenouders. Onze naam wordt gedeclasseerd. We hebben de buurtouder er op aangesproken, maar die heeft een hond en begrijpt het probleem niet. We bepleitten harde maatregelen voor die randgroepstaarten.